Κοιμηθείτε, αδέρφια.

Σ’ όποιο χώμα κι αν πέσατε

θ’ ακούτε τώρα τα πλατιά βήματα των συντρόφων σας

που προχωράνε σ’ όλη τη γη

θ’ ακούτε να τραγουδάνε τα πελώρια τραγούδια που ΄χατε

κάποτε κι εσείς τραγουδήσει

που οι ήχοι τους ανεβαίνουν και κατεβαίνουν και πηγαίνουν

κι έρχονται

σαν τις μεγάλες αναπνοές του ανέμου πάνω από απέραντα

χωράφια με στάχυα.

Θα τ’ακούτε, σαν καταιγίδα τώρα, να τραγουδιώνται απ’

όλους τους λαούς… [Διαβάστε το υπόλοιπο του άρθρου στο blog του (96 λέξεις)]

Post από το blog Aristera sti Mitilini